martes, 11 de febrero de 2014

CE BINE CA ESTI - QUÉ BUENO QUE EXISTAS

 
 
 
 
 
E o întâmplare a fiintei mele
si atunci fericirea dinlauntrul meu
e mai puternica decât mine, decât oasele mele,
pe care mi le scrisnesti intr-o imbratisare
mereu dureroasa, minunata mereu.
 
Sã stam de vorba, sã vorbim, sã spunem cuvinte
lungi, sticloase, ca niste dalti ce despart
fluviul rece în delta fierbinte,
ziua de noapte, bazaltul de bazalt.
 
Du-mã, fericire, în sus, si izbeste-mi
timpla de stele, pânã când
lumea mea prelunga si în nesfirsire
se face coloana sau altceva
mult mai inalt si mult mai curând.
 
Ce bine ca esti, ce mirare ca sunt!
Doua cântece diferite, lovindu-se amestecindu-se,
doua culori ce nu s-au vãzut niciodata,
una foarte de jos, intoarsa spre pãmânt,
una foarte de sus, aproape rupta
în infrigurata, neasemuita lupta
a minunii ca esti, a-ntimplarii ca sunt.
 

Nichita Stanescu
 




 

                                                    QUÉ BUENO QUE EXISTAS

Me sucede en la vida,
entonces, la felicidad que me brota
es más fuerte que yo y que mis huesos
que haces estallar en un abrazo
de dolor y maravilla.
 
Hablemos, digámonos palabras
aguzadas como el cristal de un cincel
que separa al río helado de su cálido delta,
al día de la noche, al basalto del basalto.
 
Lánzame felicidad contra el cielo,
mi sien se golpee en las estrellas,
mi mundo prolongado e infinito
transforma en columna o algo
mucho más alto y más urgente.
 
¡Qué bueno que existas, qué asombro existir!
Dos canciones somos, que se entremezclan,
dos colores, somos, que nunca antes se vieran:
uno, lo profundo de la tierra
y el otro, lo celeste, casi en jirones,
trenzados ambos en una lucha sin cuartel:
lo maravilloso que eres, el azar que soy.
 
 
 
Traducido por S. Teillier y Miguel Ruiz
 

  

Saruta-ma - Bésame

 
 
 
 
Saruta-mi ochii grei de-atâta plâns,
Doar sarutarea ta ar fi în stare
Sã stinga focul rãu ce i-a cuprins,
Sã-i umple de iubire si de soare.

Saruta-mi gura, buzele-nclestate
Ce vorba si surâsul si-au pierdut.
Iti vor zambi din nou inseninate
Si-ndragostite ca si la-nceput.

Saruta-mi fruntea, gândurile rele
Si toate indoielile-or sã moara,
In loc vor naste visurile mele
De viata noua si de primavara.
 
 
MAGDA ISANOS
 
 
 
 
BÉSAME

Besa mis ojos henchidos de lágrimas,
sólo un beso tuyo podrá extinguir
el fuego cruel que los embarga,
y colmarlos de amor y de luz.
 
Besa mi boca, a los labios crispados
que extraviaron las palabras
devolverás su sonrisa serena
y el amor será como al comienzo.
 
Besa mi frente, los pensamientos
sombríos y las dudas se disipen.
Renazcan los sueños, los sueños
de vida nueva y primaveras.
 
 
 

lunes, 10 de febrero de 2014

Poem- La inceput a fost cuvantul IUBIRE - Poema- Al principio fue la palabra AMOR

 
 
 
 

La inceput a fost cuvantul IUBIRE.
Respiratia ta ajungea pana la mine
stranie, ca o adiere de vant, iar vantul
staruia in juru-ne ca o respiratie tainica.
Nu-mi amintesc din timpul acela decat
locurile umbrite pe unde treceam
si cerul inalt. Celelalte toate, daca mai vin,
le intalnesc intamplator, ca pe tine.
Intotdeauna acelasi ceas batea ora;
parca toate lucrurile din lume ar fi avut
o singura moarte in aceeasi inima.
zadarnic dau ceata usoara-ntr-o parte
arborii s-apleaca deasupra cu crengile lor
si ramanem singuri in intuneric
ca o profunda revarsare de ape.
La inceput a fost tarmul meu, tarmul tau,
iar intre noi IUBIREA, ca un somn mort.
Prima data, soarele, in timp ce trecea
de la unul
la altul,
cazu, pasare de aur ucisa, in valuri.
Pe urma, fara stirea noastra, fiinte hraparete
coborara de pe tarmuri, umblara pe ape.
Aceasta dura cateva mii de ani. Apoi, intr-un tarziu,
animale marine venira sa muste din tarmuri.
Acum liniile noastre mancate se aseamana
cu profilul continentelor; iar sufletele,
cu floarea nestatornica din spuma marii,
se sfarma in vanturi, se usuca pe stanci.
La inceput intre noi a fost un singur cuvant.
Acum sute de cuvinte moarte se insufletesc,
cand respiratia ta ajunge pana la mine,
stranie, ca o adiere de vant ...




ŞTEFAN AUGUSTIN DOINAŞ (1922 – 2002)




                 Poema
 
              Al principio fue la palabra AMOR
              Tu respiración llegaba a mi
              rara, como un soplo de viento, y el viento mismo
     se quedaba junto a nosotros como una respiración misteriosa.
     Yo recuerdo de aquellos tiempos solamente
     los lugares ensombrecidos por donde pasábamos
     y el cielo alto. Las otras cosas, si vienen,

     las encuentro de pura casualidad, como te encuentro a ti;
     para siempre el mismo reloj tocaba la hora…
     Para siempre el mismo reloj tocaba la hora:
     parece que todas las cosas del mundo tendrían
     una única muerte en un sólo corazón.
     En vano aparto la niebla diluida:
     los árboles inclinan sus ramas encima de nosotros
     y nos quedamos solos en la noche
     en medio del agua que se desborda.
     Al principio fue mi orilla, la tuya,
     y entre nosotros EL AMOR, como un océano muerto.
     Por primera vez el sol, mientras pasaba
      del uno al otro
     caí, pájaro de oro asesinado entre las olas.
     Después, sin que lo supiéramos, seres rapaces
     descendieron de las orillas, caminaron sobre las aguas.
     Eso permaneció unos miles de años. Luego, finalmente,
     criaturas marinas vinieron para morder en las orillas.
     Ahora nuestra frontera mordida se parece al
     perfil de los continentes; y las almas
     a la flor inconstante hecha de la espuma del mar,
     que el viento destruye o se seca sobre las rocas.
     Al principio entre nosotros fue una sola palabra.
     Ahora cientos de palabras muertas se animan
     cuando tu respiración llega hasta mí,
     rara, como un soplo de viento…       


Traducido por Manuel Serrano Perez
 
 
 


domingo, 9 de febrero de 2014

Psalmul de Taina - El salmo del misterio

 
 
 
 
O, tu aceea de-altadata,
ce te-ai pierdut din drumul lumii!
Care mi-ai pus pe suflet fruntea
si-ai luat intr-insul locul mumii,
Femeie raspandita-n mine
ca o mireasma-ntr-o padure,
Scrisa-n visare ca o slova,
infipta-n trunchiul meu: sacure.
Tu ce mi-ai prins de cantec viata
cu brate stranse de grumaji
Si mi-ai pornit ca sa mi-o caut
la tine-n palme si-n obraji.
Pe care te-am purtat bratara
la mana casnica-a gandirii.
Cu care-am nazuit alaturi
sa legan pruncul omenirii.
Pur trandafir, batut in cuie
de diamant, pe crucea mea
Si care-n fiece miscare
pierzi cu-o petala cate-o stea.
Camin al dorurilor mele,
fantana setii-nviersunate,
Pamant fagaduit de ceruri
cu turme, umbra si bucate.

Tu care mi-ai schimbat cararea
si mi-ai facut-o val de mare,
De-mi duce bolta-nsangerata
dintr-o valtoare-ntr-o valtoare
Si tarmii-mi cresc in jur cat noaptea,
pe cat talazul mi se-ntinde,
Si ai lasat sa rataceasca
undele mele suferinde;
Unde ti-s mainile sa-ntoarca
in aer caile luminii?
Unde sunt degetele tale
Sa-mi caute-n cununa spinii?
Si soldul tau culcat in iarba,
pe care plantele-l cuprind
Si-asculta-n sanul tau suspinul
iubirii, cucerit murind? 

Tu ce-nfiori pe sesuri plopii
cand treci, din crestet la picioare,
Si prinzi de tot ce te-ntalneste
O plasa calda de racoare.
Tu ce scrutezi, scotandu-ti sanii
pe jumatate din vesminte
Ca sa-i sarute focul gurii,
cuprinsi de maini cu luare-aminte,
Pustia vremii, strabatuta
de soimi de scrum si de nisip,
Carora vantul le-mprumuta
o-nfatisare fara chip;

Tu te-ai pierdut din drumul lumii
ca o sageata fara tinta
Si frumusetea ta facuta
pare-a fi fost ca sa ma minta.
Dar fiindca n-ai putut rapune
destinul ce-ti pandi faptura
Si n-ai stiut a-i scoate-n cale
si-a-l pravalii de moarte, ura;


Ridica-ti din pamant urechea
in ora noptii cand te chem,
Ca sa auzi, o! neuitata,
neiertatorul meu blestem
 
 
Tudor Arghezi
 
 
 
 
 
El salmo del misterio
 
 
Oh, tú, la de otro tiempo
perdido en los caminos de la tierra!
Quién ha puesto tu frente sobre mi alma
tomando en ella el sitio de la madre?
Mujer en mí esparcida
como está la fragancia en una selva
porque tu nombre se escribió en el sueño
a golpe de hacha se grabó en mí mismo,
Tú amarraste mi vida a la canción
e hiciste que mis brazos la buscaran
en tus manos y sobre tus mejillas.
Como si hubieras sido un brazalete
ceñida te llevé a mi pensamiento
cuando aspiré a mecer entre mis brazos
al hijo de los hombres.
Rosa pura, te obstinas en mi cruz
con clavos de diamante
y en cualquier movimiento
pierdes por cada pétalo una estrella.
Imán de mis deseos,
oh, tú fuente de sed encarnizada,
tierra de los rebaños,
tierra de las cosechas y las sombras.
Cambiaste mi sendero,
lo convertiste en olas sobre el mar
que se lleva mi proa solitaria
de un abismo a otro abismo.
Mis riberas se agrandan en la noche,
en las olas crecientes,
con tu consentimiento
se movió la marea del dolor,
y dónde están tus manos
para que hagan volver
las vías de la luz al aire oscuro?
Y dónde están tus dedos
para que en mi corona
delaten las espinas?
Y la cadera acostada en la hierba
que las plantas enlazan
y escuchan en tus senos el suspiro
del amor conquistado en la agonía?
Oh, tú, que cuando cruzas las praderas
haces estremecerse los follajes
y abrazas lo que encuentras
con una red caliente de frescura.
Tú que escuchas, sacándote del pecho
parte de tu vestido
que con el fuego de tu boca besas
y tomas con tus manos suavemente
el desierto del tiempo atravesado
por halcones, arenas y cenizas,
a los que el viento entrega
una apariencia que no tiene rostro ?
Vas extraviada del mundo y su camino
como flecha sin rumbo
y se hizo tu belleza
sólo para engañarme,
Pero, por qué no fuiste vencedora
de aquel destino que acechó tu ser,
no. supiste crear en su camino
aquel odio que lo derribaría.
Levanta de la tierra tus orejas!
En esta hora nocturna te reclamo
para que escuches tú, la inolvidada,
mi maldición ardiente!
 
 
Versión de Pablo Neruda
“De 44 poetas rumanos” Ed. Losada

 

sábado, 8 de febrero de 2014

Sonet XXXIX....Oh! cum te pot cânta cum se cuvine - Soneto XXXIX...¿Cómo puedo elogiarte con modestia

 
 
 
 
Oh! cum te pot cânta cum se cuvine,
Când toată eşti tot ce am eu mai bun?
Ce haznă are-o rugă pentru mine,
Când ruga tot de dragul tău o spun?
 
Chiar şi aşa, trăind-o separat,
Iubirea nu mai poartă-acelaşi nume,
Dar împărţind-o, te-aş fi înzestrat
Cu tot ce numai ţie-ţi se cuvine.
 
Absenţă, eşti supliciu dovedit,
Când tihna ta nu-mi e-ngăduitoare,
Să destind timpu-n gânduri de iubit.
Sunt timp şi gânduri dulci decepţii oare?
 
Mă-nvaţă toate cum să fac iar doi,
Ruga-i în van, departea mea rămâi.
 
Willliam Shakespeare
 
 
 
 
 
Soneto XXXIX...
 
 
¿Cómo puedo elogiarte con modestia 
cuando tú eres de mí la mejor parte? 
¿Qué me puede otorgar mi propio elogio 
y qué hago con tu elogio sino el mío? 
Vivamos separados, y que pierda 
su nombre de indiviso nuestro amor, 
para que pueda darte, al separarnos, 
lo que mereces tú, tú solamente. 

¡Oh ausencia, cuál sería tu suplicio, 
si tu amarga quietud no nos dejara 
burlar al tiempo en el amor pensando, 
engaño dulce del pensar y el tiempo, 

y no enseñaras a hacer dos con uno, 
aquí elogiando a quien está distante!
 
 
 

viernes, 7 de febrero de 2014

Poemul 13 ...Am fost plecat să-ţi conturez - Poema 13...He ido marcando ...

 
 
 
 
Am fost plecat să-ţi conturez
graniţele trupului cu atingeri de foc.
Gura mea te-a cuprins de-a curmezişul: un păianjen
încercând să se ascundă.
În tine, în spatele tău, timid, cuprins de sete.
 
Poveşti de spus pe malul înserării,
ţie, tristă şi suavă femeie, să nu mai fii atât de tristă.
O lebădă, un copac, ceva departe şi plin de fericire,
anotimpul strugurilor, desăvârşitul şi fertilul anotimp.
 
Eu sunt cel care te-a iubit în refugiu.
Singurătatea s-a încrucişat cu vise şi tăcere,
atârnând între mare şi tristeţe.
Tăcută, în delir, între doi gondolieri în repaus.
 
Între buze şi glas ceva piere,
ceva cu aripi de pasăre, ceva de chin şi uitare,
la fel ca năvodul ce nu poate ţine apa.
Păpuşa mea, doar câteva picături mai tremură.
Chiar şi-aşa, ceva cântă în aceste cuvinte curgânde.
Ceva cântă, ceva urcă spre gura mea hămesită.
O, să te pot încununa cu toate cuvintele de fericire...
Cântă, arzi, dispari, ca o clopotniţă în mainile unui nebun.
Trista mea gingăşie, ce va urma, brusc, dincolo de tine?
Când am atins cea mai grozavă şi rece culme
inima mea s-a închis ca o floare de noapte.
 
 
Pablo Neruda
 
 
 
 
 
Poema 13
 
 
He ido marcando con cruces de fuego
el atlas blanco de tu cuerpo.
Mi boca era una araña que cruzaba escondiéndose.
En ti, detrás de ti, temerosa, sedienta.

Historias que contarte a la orilla del crepúsculo,
muñeca triste y dulce, para que no estuvieras triste.
Un cisne, un árbol, algo lejano y alegre.
El tiempo de las uvas, el tiempo maduro y frutal.

Yo que viví en un puerto desde donde te amaba.
La soledad cruzada de sueño y de silencio.
Acorralado entre el mar y la tristeza.
Callado, delirante, entre dos gondoleros inmóviles.

Entre los labios y la voz, algo se va muriendo.
Algo con alas de pájaro, algo de angustia y de olvido.
Así como las redes no retienen el agua.
Muñeca mía, apenas quedan gotas temblando.
Sin embargo, algo canta entre estas palabras fugaces.
Algo canta, algo sube hasta mi ávida boca.
Oh poder celebrarte con todas las palabras de alegría.
Cantar, arder, huir, como un campanario en las manos de un loco.
Triste ternura mía, qué te haces de repente?
Cuando he llegado al vértice más atrevido y frío
mi corazón se cierra como una flor nocturna.


 
 
 
 

jueves, 6 de febrero de 2014

Sper sa ma vindec de tine - Espero curarme de ti

 
 
 
 
 
Sper sa ma vindec de tine in cateva zile
Trebuie sa incetez sa te fumez, sa te beau, sa te gandesc
E posibil. Urmand prescriptiile unei moralitati sucite
Aceasta mi-a dat reteta timpului, a abstinentei, a singuratatii.

Ti-ar placea sa te iubesc doar pentru o saptamana?
Nu e mult, nici putin, e suficient.
Intr-o saptamana se pot uni toate cuvintele de iubire
Care s-au pronuntat vreodata pe acest pamant si le putem da foc
Te voi incalzi cu aceasta cenusa a unei iubiri fierbinti.
Si de asemenea cu tacerea.
Pentru ca cele mai frumoase cuvinte de dragoste sunt intre 2 oameni care nu-si spun nimic.

Trebuie la fel sa ardem si acel vocabular lateral si marginal al iubirii.
Tu stii cum iti spun ca te iubesc atunci cand iti spun:
ce cald e!
Da-mi apa!
Stii sa conduci?
s-a facut noapte!
 
Printre lume, cei din lumea ta
Si lumea mea, ti-am spus doar “deja este tarziu”
Si tu stiai ca ti-am spus “te iubesc”.

O saptamana in plus pentru a uni toata iubirea timpurilor.
Pentru a ti-o da.
Pentru a face cu ea tot ce-ti doresti tu.
s-o pastrezi
sa ai grija de ea
s-o arunci la gunoi.
Nu e suficient, ai dreptate.
Nu vreau decat o saptamana pentru a intelege lucrurile
Pentru ca ce mi se intampla este asemanator cu iesirea dintr-un ospiciu pentru a intra intr-o manastire.
 
Jaime Sabines
 México
 
 
 
 
 
 
Espero curarme de ti
 
Espero curarme de ti en unos días.
Debo dejar de fumarte, de beberte, de pensarte.Es posible.
Siguiendo las prescripciones de la moral en turno.
Me receto tiempo, abstinencia, soledad.
¿Te parece bien que te quiera nada más una semana?
No es mucho, ni es poco, es bastante.En una semana se pueden reunir todas las palabras de amorque se han pronunciado sobre la tierra y se les puede prender fuego.
Te voy a calentar con esa hoguera del Amor quemado.
Y también el silencio. Porque las mejores palabras del Amor están están entre dos gentes que no se dicen nada.

Hay que quemar tambiénese otro lenguaje lateral y subversivo del que ama.
Tú sabes cómo te digo que te quiero cuando digo:
"qué calor hace",
"dame agua",
"¿sabes manejar?,
"se hizo de noche"...
Entre las gentes, a un lado de tus gentesy las mías, te he dicho "ya es tarde",
y tú sabías que decía "te quiero".

Una semana más para reunir todo el amor del tiempo.
Para dártelo.
Para que hagas con él lo que tú quieras:
guardarlo,
acariciarlo,
tirarlo a la basura.
No sirve, es cierto.
Sólo quiero una semana para entender las cosas.
Porque esto es muy parecido a estar saliendo de un manicomio para entrar a un panteón.
 

miércoles, 5 de febrero de 2014

Te vreau Te iubesc - Te quiero.. Te amo !

 
 
 
 
Dacă te iubesc e pentru ca esti
dragostea mea, complicele meu, şi totul.
Şi pe strada cot la cot
Suntem mai mult decât doar doi.
 
Ochii tăi sunt vraja mea
împotriva unei zi proaste;
Te iubesc pentru privirea ta
 Care priveste si semana viitor.
 
Gura ta ce este a ta şi a mea,
Gura ta nu se inseala;
Te iubesc pentru ca gura ta
Stie sa tipe “rebeldia”.
 
Dacă te iubesc e pentru ca esti
 Dragostea mea, complicele meu, si totul.
Şi pe strada cot la cot
 Suntem mai mult decât doar două.
 
Şi pentru chipul tau sincer.
Şi pasul tau vagabond.
Şi plansetul tau pentru lume.
Pentru că esti “lumea” te iubesc.
 
Şi pentru că dragostea nu este Aurora,
nici Candida sau morale,
 şi pentru că ne sunt pereche
 care stie ca nu e singura.
 
Te iubesc la mine în paradis;
adica, ca în ţara mea
 Lumea traieste fericita
 Chiar daca nu au voie.
 
 
Dacă te iubesc e pentru ca esti
 dragostea mea, complicele meu, si totul
Şi pe strada cot la cot
 Suntem mai mult decât doar doi


 

Mario Benedetti
 
    Uruguay

 
 
 
 
Te quiero..
 


Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro

tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero

y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola

te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

 

 

martes, 4 de febrero de 2014

Singur şi alb - Solo y blanco !!

 
 

 

Singur şi alb, la după-miezul nopţii,


făcând să scapere asfaltul, scuturând
printr-un singur prelung nechezat
întunericul din arborii de pe trotuare,
astfel l-am văzut, singur si alb.

Singur şi alb, înaintând fară grabă
prin mijlocul oraşului, păscând nedumerit
trifoiul putred de pe tarabele norocului;
cu şaua inflorată, singur şi alb.

Singur şi alb, cu frâul liber,
luminând tăcerea-ngenunchiată la colţul străzilor,
bătând din copite în staţiile de autobuz,
la ora când sufletele nu călătoresc
nici luate de mână. Singur şi alb.

De unde venea? Al cui să fi fost?
Al unui barbar de-acum un mileniu?
Al lui Baiazid? Cumva al lui Toma Alimoş?
Şi unde se ducea de unul singur şi alb?

Dar l-am văzut: a străbătut ultimele străzi,
a ocolit lacul şi s-a pierdut spre nord,
galopând fără grabă. Singur si alb.

Şi mă tem că era dintr-o baladă nescrisă

 
Darie Novaceanu
 
 
 
 
 
 
Solo y blanco !
 
Solo y blanco, pasada la medianoche,
sacando chispas del asfalto,
sacudiendo con su largo relincho
la oscuridad de los árboles de las calles,
así lo he visto. Solo y blanco.

Solo y blanco, andando sin apuro
por el centro de la ciudad; confuso,
paciendo el trébol pintado
en los escaparates de la lotería.
Con la historiada silla sin jinete. Solo y blanco.

Solo y blanco, las riendas sueltas,
alumbrando con sus crines las esquinas,
dando coces en las paradas de los autobuses,
en una hora en que las almas no viajan
incluso aunque las lleven de la mano.
Solo y blanco.

Nunca sabré de dónde venía, ni de quién era.
Nunca lo sabré, mas lo he visto:
ha pasado las últimas calles, ha rodeado el lago
y se ha perdido hacia el Norte.
Cuatro sollozos de plata.
Solo y blanco.

Temo que haya salido de una balada aún no escrita.
 
 
 

Goală ești simplă, ca o mână de-a ta, netedă, pământeană, rotundă, transparentă, ai linii ca luna, umbre ca pomii, goală ești subțir...