martes, 7 de enero de 2014

Celei mai aproape - Para la mas cercana !!


 
De ce-ţi sunt ochii verzi -
Coloarea wagnerianelor motive -
Şi părul negru ca greşeala imaculatelor fecioare?
De ce-ţi sunt buzele pătate de violete trecătoare?
Şi mâinile de ce-ţi sunt albe ca albul tristelor altare
Din Babilon,
Şi din Ninive?

De ce, când plângi,
În plânsu-ţi moare o-ntreagă lume de petale
De trandafiri,
De chiparoase,
De nuferi albi
Şi crizanteme?...
De ce, când plângi,
Cu tine plânge tristeţea blondelor opale,
Iar torţele aprinse-n umbra castelelor medievale
Se sting suflate ca de groaza demoniacelor blesteme?...
De ce, când cânţi,
Cu tine cântă un infinit de armonii
Ce năvălesc tumultoase
Din golul zărilor,
Din astre,
Din zborul păsărilor albe,
Din fundul mărilor albastre,
Din lumea morţilor,
Din lumea părerilor de rău târzii?

Şi când stai ochi în ochi cu-amanţii - poeţi

Ce-ţi cântă ochii,
Părul
Şi buzele -
Când te-nfioară cuvintele ce n-au fost spuse,
Când in penumbra violetă a trioletelor apuse
Pui într-o cumpănă Minciuna
Şi-ntr-altă cumpănă-Adevărul,
De ce te pleci spre cel mai tânăr dintre poeţi,
Şi-i strângi cu sete
În palme capul,
Ca-ntr-o gheară de vultur însetat de sânge,
Şi dinţii tăi
De ce-i pictează, în rozu-obrajilor, motive
Asiriene,
Din poemul trăit de sfintele poete
În noaptea-altarelor păgâne
Din Babilon
Şi din Ninive?...


Ion Minulescu
 
 

 

PARA LA MÁS CERCANA

¿Por qué son tus ojos verdes,
El color de los motivos wagnerianos,
Y tu cabello negro como el error de las vírgenes inmaculadas?
¿Por qué están tus labios manchados de violetas pasajeras?
Y tus manos, ¿por qué son blancas como el blanco de los tristes altares
De Babilonia
Y de Nínive?...

¿Por qué, cuando lloras,
En tu llanto muere todo un mundo de pétalos
De rosas
De nardos,
De lirios blancos
Y de crisantemos?...
¿Por qué ,cuando lloras,
Contigo llora la tristeza de los rubios ópalos,
Y las antorchas prendidas en la sombra de los castillos medievales
Se apagan de un soplo como por el temor a las demoniacas maldiciones?.
¿Por qué, cuando cantas,
Contigo canta un infinito mundo de armonías
Que allanaron tumultuosas
El vacío de los horizontes,
De los astros,
Del vuelo de los pájaros blancos,
Del fondo de los mares azules,
Del mundo de los muertos,
Del mundo de los arrepentimientos tardíos?

Y cuando estás cara a cara con los amantes- poetas

Que cantan a tus ojos,
A tu cabello
Y a tus labios-
Cuando te estremecen las palabras que no han sido dichas;
Cuando la penumbra violeta de las trioletas entra en el ocaso
Y pones en un lado de la balanza la Mentira
Y en el otro la Verdad,
¿Por qué te inclinas hacia el más joven de los poetas
Y le aprietas con sed
La cabeza entre las palmas,
Como en la garra de un águila con sed de sangre?
Y tus dientes,
¿Por qué pintan en el rosado de las mejillas motivos
Asirios
Del poema vivido por las santas poetisas
En la noche de los altares paganos,
En Babilonia
Y en Nínive?...
 
 
Traducción de Nicoleta Ilie y Beatriz Estrada
 

lunes, 6 de enero de 2014

Eu cred - Yo creo




Eu cred că suntem un popor vegetal,
De unde altfel liniştea
În care aşteptăm desfrunzirea?
De unde curajul
De-a ne da drumul pe toboganul somnului
Până aproape de moarte,
Cu siguranţa
Că vom mai fi în stare să ne naştem
Din nou?
Eu cred că suntem un popor vegetal-
Cine-a văzut vreodată
Un copac revoltându-se?


Ana Blandiana






YO CREO

Yo creo que somos un pueblo de plantas,
de otra manera, ¿de dónde sacamos la calma
con que esperamos ser deshojados?
¿De dónde el valor
para empezar a deslizarnos en un tobogán de sueños
tan cerca de la muerte,
con la certeza de que podremos
nacer de nuevo?
Yo creo que somos un pueblo de plantas,
¿Quién ha visto
a un árbol rebelándose?




Traducción de Beatriz Estrada Moreno

 

domingo, 5 de enero de 2014

Celei care minte - Para la que mente !!!





Eu ştiu c-ai să mă-nşeli chiar mâine...
Dar fiindcă azi mi te dai toată,
Am să te iert -
E vechi păcatul
Şi nu eşti prima vinovată!...
În cinstea ta,
Cea mai frumoasă din toate fetele ce mint,
Am ars miresme-otrăvitoare în trepieduri de argint,
În pat ţi-am presărat garoafe
Şi maci -
Tot flori însângerate -
Şi cu parfum de brad pătat-am dantela pernelor curate,
Iar în covorul din perete ca şi-ntr-o glastră am înfipt
Trei ramuri verzi de lămâiţă
Şi-un ram uscat de-Eucalipt.
Dar iată,
Bate miezul nopţii...
E ora când amanţii,-alt'dată,
Sorbeau cu-amantele-mpreună otrava binecuvântată...
Deci vino,
Vino şi desprinde-ţi din pieptenul de fildeş părul,
Înfinge-ţi în priviri Minciuna
Şi-n caldul buzei Adevărul
Şi spune-mi:
Dintre câţi avură norocul să te aibă-aşa
Câţi au murit
Şi câţi blesteamă de-a nu te fi putut uita?...
Eu ştiu c-ai să mă-nşeli chiar mâine...
Dar fiindcă azi mi te dai toată.
Am să te iert -
E vechi păcatul
Şi nu eşti prima vinovată!...
Deci nu-ţi cer vorbe-mperecheate de sărutări,
Nu-ţi cer să-mi spui
Nimic din tot ce-ai spus la alţii,
Ci tot ce n-ai spus nimănui.
Şi nu-ţi cer patima nebună şi fără de sfârşit,
Nu-ţi cer
Nimic din ce poetul palid
Cerşeşte-n veci de veci, stingher,
Voi doar să-mi schimbi de poţi o clipă
Din şirul clipelor la fel,
Să-mi torni în suflet înfinitul unui pahar de hidromel,
În păr să-mi împleteşti cununa de laur verde
Şi în priviri
Să-mi împietreşti pe veci minciuna neprihănitelor iubiri.
Şi-aşa tăcuţi -
Ca două umbre, trântiţi pe maldărul de flori -
Să-ncepem slujba-n miez de noapte
Şi mâine s-o sfârşim în zori!


Ion Minulescu (Bucarest 1881-1944)


 





PARA LA QUE MIENTE

Yo sé que me vas a engañar mañana mismo…
Pero porque hoy te me das toda
Te voy a perdonar.
El pecado es antiguo
¡Y no eres la primera culpable!...

En tu honor,
La más hermosa de todas las jóvenes que mienten,
He quemado inciensos venenosos en tripié de plata;
En la cama he rociado claveles
Y amapolas
-Todas flores ensangrentadas-
Y con aroma de abeto he manchado el encaje de las almohadas limpias,
Y en la alfombra de la pared, como en un florero,
He clavado tres ramas verdes de limonero
Y un ramo seco de eucalipto.

Pero mira,
Está tocando la media noche…
Y es la hora en que, antaño, los amantes
Sorbían con las amantes el veneno bendito…
Así que ven,
Ven y suelta del peine de marfil tu pelo,
Clávate en la mirada la Mentira
Y en el calor de los labios la Verdad
Y dime:
De los que tuvieron la suerte de tenerte así
¿Cuántos han muerto
Y cuántos maldicen por no haberte podido olvidar?...

Yo sé que me vas a engañar mañana mismo…
Pero porque hoy te me das toda
Te voy a perdonar.
El pecado es antiguo
¡Y no eres la primera culpable!...

Así que no te pido palabras emparejadas de besos,
No te pido que me digas
Nada de todo lo que has dicho a los demás
O todo lo que no has dicho a nadie.
Y no te pido una pasión loca e interminable,
No te pido
Nada que el pálido poeta
Habrá de suplicar por siglos, solitario;
Que me cambies un momento, si puedes,
El hilo de los momentos parecidos;
Que me derrames en el alma un infinito vaso de hidromiel,
Que en el pelo me tejas una corona de laurel
Y en las miradas
me endurezcas para siempre la mentira de los amores inmaculados.
Y así, silenciosos,
Como dos sombras, echados sobre esa pila de flores,
Empecemos la misa a media noche
Y terminémosla al amanecer.



sábado, 4 de enero de 2014

¿¿ POR QUÉ NOS GUSTAN LAS MUJERES...DE CE IUBIM FEMEILE ??



“Pentru că au sâni rotunzi, cu gurguie care se ridică prin bluză când le e frig, pentru că au fundul mare şi grăsuţ, pentru că au feţe cu trăsături dulci ca ale copiilor, pentru că au buze pline, dinţi decenţi şi limbi de care nu ţi-e silă.
Pentru că nu miros a transpiraţie sau a tutun prost şi nu asudă pe buza superioară. Pentru că le zâmbesc tuturor copiilor mici care trec pe lângă ele.
Pentru că merg pe stradă drepte, cu capul sus, cu umerii traşi înapoi şi nu răspund privirii tale când le fixezi ca un maniac.
Pentru că trec cu un curaj neaşteptat peste toate servitutile anatomiei lor delicate. Pentru că în pat sunt îndrăzneţe şi inventive nu din perversitate, ci ca să-ţi arate că te iubesc.
Pentru că fac toate treburile sâcâitoare şi mărunte din casă fără să se laude cu asta şi fără să ceară recunoştinţă.
Pentru că nu citesc reviste porno şi nu navighează pe site-uri porno.
Pentru că poartă tot soiul de zdrăngănele pe care şi le asortează la îmbrăcăminte după reguli complicate şi de neînţeles.
Pentru că îşi desenează şi-şi pictează feţele cu atenţia concentrată a unui artist inspirat.
Pentru că au obsesia pentru subţirime a lui Giacometti.






Pentru că se trag din fetiţe.
Pentru că-şi ojează unghiile de la picioare.
Pentru că joacă şah, whist sau ping-pong fără sa le intereseze cine câştigă.
Pentru că şofează prudent în maşini lustruite ca nişte bomboane, aşteptând să le admiri când sunt oprite la stop şi treci pe zebră prin faţa lor.
Pentru că au un fel de-a rezolva probleme care te scoate din minţi.
Pentru că au un fel de-a gândi care te scoate din minţi.
Pentru că-ţi spun „te iubesc” exact atunci când te iubesc mai puţin, ca un fel de compensaţie.
Pentru că nu se masturbează.
Pentru că au din când în când mici suferinţe: o durere reumatică, o constipaţie, o bătătură, şi-atunci îţi dai seama deodată că femeile sunt oameni, oameni ca şi tine.
Pentru că scriu fie extrem de delicat, colecţionând mici observaţii şi schiţând subtile nuanţe psihologice, fie brutal şi scatologic ca nu cumva să fie suspectate de literatură feminină.
Pentru că sunt extraordinare cititoare, pentru care se scriu trei sferturi din poezia şi proza lumii.
Pentru că le înnebuneşte „Angie” al Rolling-ilor.
Pentru că le termină Cohen.
Pentru că poartă un război total şi inexplicabil contra gândacilor de bucătărie.
Pentru că până şi cea mai dură bussiness woman poartă chiloţi cu înduioşătoare floricele şi danteluţe.
Pentru că e aşa de ciudat să-ntinzi la uscat, pe balcon, chiloţii femeii tale, nişte lucruşoare umede, negre, roşii şi albe, parte satinate, parte aspre, mirându-te ce mici suprafeţe au de acoperit.
Pentru că în filme nu fac duş niciodată înainte de-a face dragoste, dar numai în filme.





Pentru că niciodată n-ajungi cu ele la un acord în privinţa frumuseţii altei femei sau a altui bărbat.
Pentru că iau viaţa în serios, pentru că par să creadă cu adevărat în realitate.
Pentru că le interesează cu adevărat cine cu cine s-a mai cuplat dintre vedetele de televiziune.
Pentru că ţin minte numele actriţelor şi actorilor din filme, chiar ale celor mai obscuri.
Pentru că dacă nu e supus nici unei hormonizări embrionul se dezvoltă întotdeauna într-o femeie.
Pentru că nu se gândesc cum să i-o tragă tipului drăguţ pe care-l văd în troleibuz.
Pentru că beau porcării ca Martini Orange, Gin Tonic sau Vanilia Coke.
Pentru că nu-ţi pun mâna pe fund decât în reclame.
Pentru că nu le excită ideea de viol decât în mintea bărbaţilor.
Pentru că sunt blonde, brune, roşcate, dulci, futeşe, calde, drăgălaşe, pentru că au de fiecare dată orgasm. Pentru că dacă n-au orgasm nu îl mimează.
Pentru că momentul cel mai frumos al zilei e cafeaua de dimineaţă, când timp de o oră ronţăiţi biscuiţi şi puneţi ziua la cale.
Pentru că sunt femei, pentru că nu sunt bărbaţi, nici altceva.
Pentru că din ele-am ieşit şi-n ele ne-ntoarcem, şi mintea noastră se roteşte ca o planetă greoaie, mereu şi mereu, numai în jurul lor.”  


 

¿¿ POR QUÉ NOS GUSTAN LAS MUJERES ??

Porque nos miran a los ojos cuando hablamos. Porque su risa es alegre y su sonrisa nos enamora. Porque cuando dan saltitos no resultan ridículas. Porque se entusiasman. Porque sus ojos son grandes y brillantes. Porque aunque parecen delicadas tienen una gran fuerza. Porque son románticas. Porque se interesan por nosotros. Porque siempre que te tocan parece que te estén acariciando. Porque son cariñosas.
Porque usan diminutivos cuando hablan. Porque nos dan conversación. Porque a veces son pesadas. Porque todas son guapas. Porque si algo les duele lo dicen. Porque no caminan encorvadas. Porque aunque lloren no pierden su belleza. Porque se preocupan por las cosas. Porque su piel es suave al tacto y sus caras se parecen a las de los niños pequeños.
Porque sus piernas son bonitas e infinitas. Porque te apoyan y consuelan. Porque son graciosas. Porque hasta la anciana más borde y desagradable usa prendas con bordados y motivos tiernos y cursis. Porque se enamoran. Porque se cuidan más que nosotros.




Porque intentan gustarnos y lo consiguen. Porque usan varios colores cuando toman apuntes y subrayan los libros en rosa, azul, verde y con lápiz. Porque son más observadoras. Porque les gusta el color y el diseño. Porque nos piden ayuda. Porque bailan mejor que nosotros. Porque su caligrafía es redonda y hermosa. Porque sin ellas no habría musas para los poetas, ni heroínas para las historias. Porque van juntas al baño.
Porque se pintan los ojos y las uñas. Porque les gusta peinarnos. Porque adoran los masajes. Porque no buscan sólo querer, sino también ser queridas. Porque sus zapatos son bonitos. Porque siempre nos sorprenden. Porque sus dedos son finos. Porque lloran en las películas tristes. Porque escuchan cosas tan horribles como Alejandro Sanz. Porque usan pulseras que no son horteras. Porque los anillos les quedan bien.
Porque sin ellas no estaríamos aquí. Porque nos tranquilizan y nos alteran. Porque nos llenan de alegría y nos abaten de tristeza. Porque cantan bien. Porque su voz es dulce.
Porque nos caen bien. Porque salir sin ellas no se entiende. Porque aunque lleguen tarde no nos enfadamos. Porque nunca quieren ver el fútbol. Porque son muy limpias. Porque no se las puede describir. Porque desnudas son arte. Porque siempre salen bien en las fotos.




 Porque se acuerdan de las cosas. Porque nos hacen felices. Porque son misteriosas. Porque no las conocemos. Porque no las comprendemos, pero lo intentamos. Porque nos dicen las cosas con tacto. Porque les gustan colores como el rosa y el azul claro. Porque piensan los nombres de sus hijos antes de tenerlos.
Porque siempre saben qué es lo que falta. Porque nos piden cosas. Porque cuando nos abrazan nos rodean el cuello con sus brazos y nos acarician el pelo cuando las besamos. Porque sin ellas estaríamos solos. Porque llenan los bolsos de cosas. Porque sus estuches son de animalitos y dibujos ñoños. Porque son simpáticas y amables. Porque son mujeres y las necesitamos


Versión de Pablo López
 
Nota: este escrito imita la estructura del relato del mismo nombre de Mircea Cartarescu, pero no se trata de ese mismo relato, este escrito no pretende ser un plagio, sino una muestra de mi admiración por el relato de Mircea.
 
 
Mircea Cartarescu

nació en Bucarest en 1956 y estudió Letras en la Universidad de dicha ciudad. Figura emblemática del postmodernismo rumano, Cartarescu tiene una obra muy extensa en varios géneros —poesía, relatos, crítica literaria y novela—, y colabora habitualmente en prensa.
Debutó como poeta en 1980 con Levantul, que le valió el máximo galardón en su lengua.
Con Nostalgia, publicado en 1989, empieza la carrera de un novelista que explora el mundo valiéndose de la memoria, el sueño y la imaginación.
Esta obra lo daría a conocer fuera de las fronteras de su patria, pero es la trilogía Cegador, de la que aparecieron en 1996 y en 2002 las dos primera entregas, la que ha acabado consagrándolo como el autor rumano más internacional y probable primer Nobel de lengua rumana de la historia.
 Actualmente vive entre Viena y su ciudad natal Bucarest.





jueves, 2 de enero de 2014

Saruta-ma - BÉSAME




Saruta-mi ochii grei de-atâta plâns,
Doar sarutarea ta ar fi în stare
Sã stinga focul rãu ce i-a cuprins,
Sã-i umple de iubire si de soare.

Saruta-mi gura, buzele-nclestate
Ce vorba si surâsul si-au pierdut.
Iti vor zambi din nou inseninate
Si-ndragostite ca si la-nceput.

Saruta-mi fruntea, gândurile rele
Si toate indoielile-or sã moara,
In loc vor naste visurile mele
De viata noua si de primavara.



Magda Isanov



BÉSAME

Besa mis ojos henchidos de lágrimas,
sólo un beso tuyo podrá extinguir
el fuego cruel que los embarga,
y colmarlos de amor y de luz.
 
Besa mi boca, a los labios crispados
que extraviaron las palabras
devolverás su sonrisa serena
y el amor será como al comienzo.
 
Besa mi frente, los pensamientos
sombríos y las dudas se disipen.
Renazcan los sueños, los sueños
de vida nueva y primaveras.
 
 
 

martes, 31 de diciembre de 2013

La inceput a fost cuvantul IUBIRE...Al principio fue la palabra AMOR.






La inceput a fost cuvantul IUBIRE.
Respiratia ta ajungea pana la mine
stranie, ca o adiere de vant, iar vantul
staruia in juru-ne ca o respiratie tainica.
Nu-mi amintesc din timpul acela decat
locurile umbrite pe unde treceam
si cerul inalt.
Celelalte toate, daca mai vin,
le intalnesc intamplator, ca pe tine.
Intotdeauna acelasi ceas batea ora;
parca toate lucrurile din lume ar fi avut
o singura moarte in aceeasi inima.
zadarnic dau ceata usoara-ntr-o parte
arborii s-apleaca deasupra cu crengile lor
si ramanem singuri in intuneric
ca o profunda revarsare de ape.
La inceput a fost tarmul meu, tarmul tau,
iar intre noi IUBIREA, ca un somn mort.
Prima data, soarele, in timp ce trecea
de la unul la altul,  cazu, pasare de aur ucisa, in valuri.
Pe urma, fara stirea noastra, fiinte hraparete
coborara de pe tarmuri, umblara pe ape.
Aceasta dura cateva mii de ani.
Apoi, intr-un tarziu,
animale marine venira sa muste din tarmuri.
Acum liniile noastre mancate se aseamana
cu profilul continentelor; iar sufletele,
cu floarea nestatornica din spuma marii,
se sfarma in vanturi, se usuca pe stanci.
La inceput intre noi a fost un singur cuvant.
Acum sute de cuvinte moarte se insufletesc,
cand respiratia ta ajunge pana la mine,
stranie, ca o adiere de vant ...






Al principio fue la palabra AMOR.
Tu respiración llegaba a mí
rara, como un soplo de viento, y el viento mismo
se quedaba junto a nosotros como una respiración misteriosa.
Yo recuerdo de aquellos tiempos solamente
los lugares ensombrecidos por donde pasábamos
y el cielo alto.
 Las otras cosas, si vienen,
las encuentro de pura casualidad, como te encuentro a ti;
para siempre el mismo reloj tocaba la hora...
Para siempre el mismo reloj tocaba la hora:
parece que todas las cosas del mundo tendrían
una única muerte en un solo corazón.
En vano aparto la niebla diluida:
los árboles inclinan sus ramas encima de nosotros
y nos quedamos solos en la noche
en medio del agua que se desborda.
Al principio fue mi orilla, la tuya,
y entre nosotros EL AMOR, como un océano muerto.
Por primera vez el sol, mientras pasaba
del uno
al otro
caí, pájaro de oro asesinado entre las olas.
Después, sin que lo supiéramos, seres rapaces
descendieron de las orillas, caminaron sobre las aguas.
Eso permaneció unos miles de años.
 Luego, finalmente,
criaturas marinas vinieron para morder en las orillas.
Ahora nuestra frontera mordida se parece al
perfil de los continentes; y las almas
a la flor inconstante hecha de la espuma del mar,
que el viento destruye o se seca sobre las rocas.
Al principio entre nosotros fue una sola palabra.
Ahora cientos de palabras muertas se animan
cuando tu respiración llega hasta mí,
rara, como un soplo de viento...
 
 
Ştefan Augustin Doinaş (1922-2002)

 
 

domingo, 29 de diciembre de 2013

Ce bine că esti - Que bueno que existas

 

 
 
 
 
 
 
 
E o întâmplare a fiintei mele
si atunci fericirea dinlauntrul meu
e mai puternica decât mine, decât oasele mele,
pe care mi le scrisnesti intr-o imbratisare
mereu dureroasa, minunata mereu.


Să stam de vorba, să vorbim, să spunem cuvinte
lungi, sticloase, ca niste dalti ce despart
fluviul rece în delta fierbinte,
ziua de noapte, bazaltul de bazalt.
 
Du-mă, fericire, în sus, si izbeste-mi
timpla de stele, până când
lumea mea prelunga si în nesfirsire
se face coloana sau altceva
mult mai inalt si mult mai curând.
 
Ce bine ca esti, ce mirare ca sunt!
Doua cântece diferite, lovindu-se amestecindu-se,
doua culori ce nu s-au văzut niciodata,
una foarte de jos, intoarsa spre pământ,
una foarte de sus, aproape rupta
în infrigurata, neasemuita lupta
a minunii ca esti, a-ntimplarii ca sunt.
 
 
 
 
 
Me sucede en la vida,
entonces, la felicidad que me brota
es más fuerte que yo y que mis huesos
que haces estallar en un abrazo
de dolor y maravilla.
 
Hablemos, digámonos palabras
aguzadas como el cristal de un cincel
que separa al río helado de su cálido delta,
al día de la noche, al basalto del basalto.
 
Lánzame felicidad contra el cielo,
mi sien se golpee en las estrellas,
mi mundo prolongado e infinito
transforma en columna o algo
mucho más alto y más urgente.
 
¡Qué bueno que existas, qué asombro existir!
Dos canciones somos, que se entremezclan,
dos colores, somos, que nunca antes se vieran:
uno, lo profundo de la tierra
y el otro, lo celeste, casi en jirones,
trenzados ambos en una lucha sin cuartel:
lo maravilloso que eres, el azar que soy.
 
 
 
 
Nichita Stănescu (1933-1983)
 
Muy valorado y apreciado desde sus inicios como poeta, y considerado, a veces, por la crítica literaria como el más importante poeta de la generación de 1960 que representa, en Rumania, una verdadera resurrección del lirismo. Nichita Stănescu muestra a sus lectores “el sentido del amor” y “una visión de los sentimientos”, como bien lo dicen los títulos de sus poemarios de 1960 y 1964. Después, estas expresiones de la edad temprana y de su confianza en el tiempo que parece perdonar y permitirle todo al ser humano, su escritura se transforma en una lírica más intelectual (11 elegii– 11 elegías, 1966), obsesionada con el símbolo de la esfera perfecta y sus formas sobre la tierra. El mundo es un espacio de objetos, que el poeta ve y percibe como testimonios-formas de la situación trágica del ser humano en la época moderna excesivamente tecnificada.
 
 
 

 

Lumina - La Luz

 
 


Lumina ce-o simt
năvălindu-mi în piept când te vad,
oare nu e un strop din lumina
creată în ziua dintâi,
din lumina aceea-nsetată adânc de viaţă?

Nimicul zăcea-n agonie
când singur plutea-ntuneric şi dat-a
un semn Nepătrunsul:
"Să fie lumină!"

O mare
şi-un vifor nebun de lumină
facutu-s-a-n clipa:
o sete era de pacate, de-aventuri, de doruri, de patimi,
o sete de lume şi soare.

Dar unde-a pierit orbitoarea
lumină de-atunci - cine ştie?

Lumina ce-o simt năvălindu-mi
în piept când te vad - minunato,
e poate ca ultimul strop
din lumina creată în ziua dintâi.





 
                                            

La Luz

La luz que siento
invadir mi pecho cuando te veo
no es acaso un reflejo de la luz
creada el primero de los días,
de la luz aquella sedienta de vida.

Agonizaba la nada
flotaba todo en lo oscuro
entonces el Insondable dio la señal:
«¡ Hágase la luz !»

Un mar,
una loca tormenta de luz
se hizo en un instante:
una sed de pecado, de frenesí, de deseo,
de pasión,
una sed de mundo y de sol.

Pero, ¿dónde se extravió la cegadora
luz de antaño?- quién sabe.


La luz que siento
invadir mi pecho cuando te veo-maravilla mía-
es quizá, el último reflejo
de la luz, creada el primero de los días.


Lucian Blaga

(1895-1961)

Poeta, dramaturgo y filósofo. Es considerado uno de los grandes poetas rumanos del siglo XX y es el primer filósofo rumano que desarrolló un sistema. Aplicó sus teorías filosóficas en varias poesías, especialmente el "conocimiento luciferino" (opuesto al conocimiento racional, científico, que representa la luz, la claridad y que de esta manera destruye los misterios del universo). Fue elegido miembro de la Academia Rumana en 1936 y en 1956 fue nominado por la Academia Sueca para recibir el premio Nobel de Literatura.
 


 


viernes, 8 de marzo de 2013

Te estoy amando..

 
Cuando te sientas cansada de este mundo.....
seré el astro, del cual renacerás a una nueva vida.
Cuando navegues perdida a la deriva....
seré el viento, conduciéndote a puerto seguro.

Cuando creas que tu historia ha terminado....
seré quien te escriba un nuevo y mejor argumento.
Cuando hayas perdido tu identidad....
seré el faro luminoso , que guíe tus pasos.

Cuando sientas en tu boca sabores de pena.....
seré el dulce caramelo, que tanto ansias.
Cuando te encuentres en un pozo profundo.....
seré la soga y la mano que ayude a tu salida.

 


 

Cuando la soledad, sea tu única compañía.....
seré duende pequeñito, susurrando a tu oído.
Cuando te sea imposible soñar.....
seré la magia y haré brotar ilusiones.

Cuando te sea difícil volver a suspirar....
seré la brisa turbia que penetra a tu alma.
Cuando a nadie puedas amar...
seré, tu mas fiel y sincero amigo.

Cuando ya nadie te nombre.....
escucha atentamente al viento ¡yo te estoy llamando!
Cuando.... todos tus cuando se terminen,
te diré: ¡desde cuando te estoy amando!

Ruben Sada
 

 

Goală ești simplă, ca o mână de-a ta, netedă, pământeană, rotundă, transparentă, ai linii ca luna, umbre ca pomii, goală ești subțir...